^ Per ongeluk even ingedut rond kwart over vier.

Zo, dat was alweer de laatste. Het werd al bijna een traditie. Wekker om 02:40, koffie, koekjes, en warme worstenbroodjes. Hoewel ik niet precies weet waarom kan ik behóórlijk op Anderson Cooper van CNN en ik heb tijdens alle debatten wel *iets* naar de teevee gegooid als Astrid Kersseboom haar mond opendeed. Brr! Wat een dolle boel moet het vanavond weer zijn geweest bij de ondertitelafdeling van de NOS met al die natte dromen en halfgeboren kinderen.. Enfin. Het wordt al bijna licht en ik kan nog nét een uur slapen.
Wie heeft ze nog meer allemaal gekeken?

Ik zal wel een nerd zijn, maar als ik een fles champagne in huis had gehad dan had ik 'm in mijn pyjama vanmorgen om stipt acht uur opengetrokken! Ik vind het zo leuk!
Wie koopt mij een CERN-tshirt?

Voor wie niks van de Large Hadron Collider snapt, hier een heel toffe, uitgebreide uitleg van een reusachtig schattig CERN-wetenschappertje, dat staat te glimmen van enthousiasme:



Heh. Ik moest huilen bij de laatste paar minuten. :)

Drie hoeraatjes voor de LHC! Op naar de eerste deeltjesbotsing!

Edit: *gnuif*
http://hasthelargehadroncolliderdestroyedtheworldyet.com/

- Alweer ruim een maand geleden begon ik aan een nieuw baantje. Ik beheer een afdeling die alleen uit mezelf bestaat, en die nog niet bestond voordat ik werd aangenomen. Ik moet mijn functie zelf een beetje in elkaar kleien, aangezien niemand echt een concreet beeld van mijn werkzaamheden lijkt te hebben. Vooralsnog gaat het goed, al was het even wennen. Mijn kantoortje staat in directe verbinding met de marketing-afdeling en marketingmensen zeggen "Q3" als ze "van juli tot en met september" bedoelen en meer zulks.
Vanaf deze plek wil ik ook jaap feliciteren, die na welgeteld acht dagen pummelig callcenterwerk al een betrekking heeft gevonden als webredacteur bij een hip goed doel. Hoewel het best nuttig kan zijn om je creatieve brein te laten ervaren hoe het is om een geestdodend prutbaantje te hebben moet zoiets natuurlijk nooit te lang duren. :)

- Poffertjesbento met stroop in flesjes!



- Ik was gisteren uit hoofde van mijn redactionele verrichtingen voor Eftelist uitgenodigd om op audiëntie te komen bij de Directeur van de Efteling en zijn onderdanen van Communicatie en Parkonderzoek. Onder het mom van "benieuwd naar de mening van échte Eftelingkenners" werd een informele lunch in het Efteling Hotel belegd om mij en een handjevol andere Eftelingliefhebbers-met-een-website-of-een-forum eens te laten vertellen over wat we nu precies van het park vinden en wat er allemaal beter kan.
Hoewel het natuurlijk een beetje verknipt is om als één van de grootste Eftelingliefhebbers van de heeeeele wereld zo'n uitnodiging af te slaan, heb ik toch maar bedankt voor de eer. De Eftelistredactie bleek collectief een beetje jeuk te krijgen van zo'n gekunsteld Fantreffen, zoals de Duitsers dat zo mooi zeggen. Mocht de Efteling wérkelijk geïnteresseerd zijn in onze kritieken en suggesties dan wil ik met alle liefde een keer een volwassen gesprek komen voeren. Voor een paar uurtjes noeste imagoverbetering van het Eftelingbeleid neem ik echter geen halve dag vrij, hoeveel gratis broodjes er ook aan te pas komen. De Efteling was "teleurgesteld" over onze absentie. Blijkbaar bestond de verwachting dat ik als een dolle zou komen opdraven als ik samen met andere fans met de baas van de Efteling mocht komen praten. Dat andere fansites zoiets hartstikke leuk vinden begrijp ik heel goed, maar gezien de aard van Eftelist zou ik me daar aan tafel vooral een beetje voor lul voelen zitten. Ik hoop maar dat Marketing & Communicatie-opperhoofd Henk Groenen me wil vergeven. :)

- Kijk ik verdorie eens teevee, vind ik verdorie eens een sitcom die ik verdragen kan.. Blijkt dat er maar dertien afleveringen van zijn! Mweh! "Carpoolers" op Comedy Central, op dagen en tijden die ik niet uit mijn hoofd weet. Kijkt er verder nog iemand naar? Nog vier afleveringen en dan moet ik het voortaan zonder Marmaduke doen, de reusachtige zoon-van-hoofdpersoon die filosoferend en broekloos door de serie heenwaggelt. Eeuwig zonde dat deze serie voortijdig gestopt is!


- Mijn vader werd in juni vijftig. Normale vaders kun je dan een duur horloge, of een reisje of iets anders prijzigs geven, maar mijn vader vindt helemaal niks leuk, dus heb ik 'm voor straf een lidmaatschap van D66 cadeau gedaan. Hehe. Er was een feestje met een driekoppige bluesband en met kereltjes van mijn vaders voetbalvereniging waar ik blijkbaar vroeger mee in de klas heb gezeten. Ik heb mijn best gedaan om vreselijk dronken te worden, maar iedereen bleef maar op me voorlopen. Hoe hard ik ook riep dat mijn pappa de allerliefste was - ik werd overstemd door minstens vijftig mensen die nog veel sentimenteler en luider dan ik verklaarden dat mijn vader ook hun allerliefste pappa was. Vrolijk dorpsfeestje. :)

- Al maanden is onze camera stuk, dus heb ik al maanden geen fatsoenlijke foto's van de dingen die ik doe. Maar toch, om te laten zien dat ik nog leef, en zodat er misschien eens wat meer mensen 'hoi' tegen me zeggen als ik over straat loop - een heuse telefoonfoto:



De laatste échte foto's die ik heb kunnen maken dateren van herfst vorig jaar, toen we anderhalve week in Italië hebben rondgehangen. Ik overweeg ze alsnog op mijn LJ te zetten, want ik blijk te lui te zijn om een leuk, zelfgeknutseld fotoreisboek te maken. Ik was het wel van plan; er ligt nog steeds een plastic tas onder mijn bed met aantekeningen, kaartjes en gestolen hotelzeepjes. Maar eigenlijk zijn fotoreisboeken voor watjes, of dat vind ik althans zolang ik te lamlendig ben om de foto's uberhaupt te laten ontwikkelen. Oh, en voordat ik geld uitgeef aan een nieuwe camera: weet iemand toevallig hoe je gelekte batterij-chemicalieën van contactpuntjes af kunt schrobben? Alvast bedankt!

Toen ik zag dat het thema van de lezersfotorubriek in nrc.next deze week 'De lunchbox' was kon ik het natuurlijk niet laten.. En ja hoor:




Heh.

1. Ik word voor minstens een paar maanden gedetacheerd. Vanaf aanstaande maandag. Zomaar ineens. Een eigen kantoortje, echte verantwoordelijkheid en per dag twee uur minder reistijd. Of ik het leuk vind weet ik nog niet - het is te snel gegaan om er echt over na te kunnen denken. We zullen zien!

2. Ik heb eindelijk een bento-box. Eindelijk! Nog niet echt een goede, want blauw blijkt geen ideale kleur om eten in te stoppen. Er is een zwarte onderweg vanuit Japan, maar die doet er nogal lang over. Fijne timing hoor - zo'n idiote lunchgewoonte, vlák voordat ik begin aan een nieuwe baan met collega's die ik niet ken en een kantine waar ik nooit eerder ben geweest. :)



3. Ik ben mijn toffe Livejournal-layout per ongeluk kwijtgeraakt! Ik wilde de linkjes naar de afbeeldingen in mijn layout aanpassen omdat ik van domein verhuisd ben, en toen ik op 'Upgrade naar S2' klikte om mijn LJ-layout te kunnen customizen was ik plotseling mijn hele zelfgeknutselde layout kwijt! Arg! Ik was er nogal aan gehecht, verdorie! Nou ja, maar weer eens opnieuw beginnen als ik tijd en geld voor een paid account heb.

4. ankie is de allerallerliefste, en wáárom lukt het me nou niet om gewoon te bellen en te mailen en af te spreken terwijl ik heus wel wil? Anneke, ik heb hier twee onafgemaakte brieven, anderhalve Pippi Langkous-ansichtkaart en tien niet-gepleegde telefoontjes, maar ik dénk wel aan je! Echt! :) <3

5.

Op elke morgen dat ik werken moet, word ik tegenwoordig geconfronteerd met wel zéér beknopte preken vol Hel en Verdoemenis.
Zodra ik slaperig de bus uitkukel zie ik een huis op de hoek van de straat, met op de bovenverdieping een slaapkamertje dat voor zover ik heb kunnen zien aan een meisje toebehoort. Maar naar buiten kijken kan ze nauwelijks, want het enige raam in de kamer is sinds een paar maanden pertinent beplakt met telkens weer een andere verontrustende Overdenking, in reuzegrote letters uitgeprint.
Een soort Loesje met godsdienstwaanzin.
Zo hing er een week lang heel cryptisch 'Binnen of buiten?'. Na er een weekend over gepeinsd te hebben las ik de maandag erna in het slaapkamerraam: 'EN ER WAS GEEN TOEGANG MEER VAN BUITEN NAAR BINNEN!'
Slik. Dat soort paranoia is wel andere koek dan de zoetgevooisde, makke onheilsprofetietjes in het periodiekje van de Jehova's dat elke maand trouw in mijn brievenbus wordt gepropt.

Ik besloot vanmorgen maar eens te beginnen met het fotograferen van de leuzen in het raam, al was ik wel een beetje bang toen ik met mijn omhooggestoken telefoon op de stoep aan de overkant stond. Voor je het weet komt er ineens zo'n gillende Piper Laurie uit Carrie met een broodmes en een kruisbeeld over de schutting gesprongen!
Brr. Wordt vervolgd.

Dikke tranen van ontroering biggelden in mijn bord met blanke vla* toen ik zojuist naar De Film Van Ome Willem keek. Zó goed. En wat zielig toch dat de kindertjes van tegenwoordig het met herhalingen moeten doen. Waar zijn de nieuwe Aart Staartjes om te regisseren, de nieuwe Harry Banniks voor de mooie wijsjes, de nieuwe Willem Wilminks voor de scripts? Heus niet alle huidige kindertelevisie is volkomen bagger, maar het blijft behelpen. Snif.

Verder gaan mijn gedachten uit naar jaap, die via Thailand en Cambodja inmiddels in Vietnam is beland, en ik hoop maar dat -ie goed op zichzelf past. Ook goleztrol en ik maakten een reisje - iets minder ver weliswaar - naar het noorden van Italië. Via Nice in Frankrijk naar San Remo, daarna naar Cinque Terre, Lucca, Florence, het Gardameer, en toen het geld op was via Disneyland Parijs weer terug naar huis.




Snel meer, over dit en de rest.

* Nog één liter Campina-vla met bijbehorende streepjescode te gaan en ik heb drie keer korting voor de musical Tarzan bij elkaar geslobberd.

Het was 'n weekend met een heerlijk onSonjaBakkeresk ontbijt van roomboter, croissants en brioche, een weekend met dutjes doen, vrolijke voeten, wijn en Thais bij jaap en een paar films.








Ook was er zelfgemaakt brood!



Ik las in ochtendkrant nrc.next een week lang dagelijks in de kookcolumn over het zogenaamde no-knead bread. Het kneedloos brood is een bijzonder brood dat eind vorig jaar door een columnist van de New York Times in een bakkerijtje in Manhattan werd gevonden en sindsdien is het brood verworden tot een fikse hype. Het leuke aan het brood is dat het niet meer dan de vier gebruikelijke brood-ingrediënten behoeft (bloem, gist, zout en water), en dat je het hélemaal niet hoeft te kneden. Ik heb een hartgrondige hekel aan brooddeeg kneden, dus ik stond er meteen voor open. In plaats van het kneden laat je een kleverige deegmassa (letterlijk in vijftien seconden te prepareren) achttien uur onaangeroerd pruttelen en rijzen, waarna je de plakkerige bal in een gloeiend hete gietijzeren pan in je oven schuift en een tijdje laat bakken..


Kliederboel:


( Tussenstapjes )

Eindresultaat:



Zonder gedoe, zonder vermoeiend gekneed, een voortreffelijk ciabatta-achtig brood waar ik nu al de hele avond stampvol van zit. Ik heb er weliswaar speciaal een stinkend dure gietijzeren pan voor moeten kopen, maar ik hoef maar honderdachtenzestig van dit soort broden te bakken om de aanschaf ervan eruit te hebben.





Verder dit weekend twee films, te weten Blind en The Prestige. Blind is een duistere vertelling van Tamar van den Dop over de liefde tussen een blinde jongen en een onooglijke voorlezeres (Halina Reijn). Door de half Vlaamse, half Nederlandse cast, het lage budget, het gebrek aan decors, het Sneeuwkoning-thema en de eeuwige aanwezigheid van Jan Decleir kreeg ik de associatie met de serie "Sprookjes" van de Efteling/Ketnet maar niet uit mijn hoofd en da's toch lastig bij een pretentieuze, artistiekerige film die volgens mij nogal graag serieus genomen wil worden. :) Het mooie verhaal vertelt als een sprookje, met een krachtig slot. Maar het is verdorie zonde dat het fraaie plot het moet doen met zo weinig decor, zo weinig budget, een cast van vier mensen en een scriptschrijfster/regisseuse die deze film duidelijk zó heel graag wou schieten dat er te weinig zelfkritiek bij kwam kijken om er gewoon lekker een korte film van maximaal een half uur van te maken. Jammer. Verder wel heel sfeervol.

The Prestige was een beetje een tegenvaller, na alle lovende recensies. Een ingenieus verhaal, dat wel, maar de film haalt het bij lange na niet bij die ándere goochelaars-rond-1900-film The Illusionist die momenteel in de bioscopen draait. Ik krijg nog steeds kippenvel als ik aan The Illusionist denk, al is dat niet in de laatste plaats omdat ik nogal weke knieën krijg van Edward Norton. :) Poeh, wat was dát een heerlijke film. Ik wilde daags na het zien ervan het liefst alweer terug naar de bioscoop op 'm nóg eens te bekijken..
Maar enfin, The Prestige, prima vermaak, een goed doordacht plot en David Bowie als de merkwaardige historische figuur Nikola Tesla - door mij zeer fascinerend gevonden - is natuurlijk per definitie een bioscoopbezoek waard.

Nu vlug naar bed. Morgen een dag vol huisvrouwen in de RAI.

Edit: Nog even wakker gebleven om op Uitzendinggemist.nl de eerste gemiste uitzending van de nieuwe VPRO-serie Willemspark te kijken. Wat leuk! Wat een geile prepubertje! :D En fijn om Jasper Oldenhof uit Erik of het Klein Insektenboek weer terug te zien.